Turski jezik

Turski jezik je turkijski jezik kojim se govori u Turskoj, Kipru, Bugarskoj, Grčkoj, Makedoniji i drugim zemljama bivseg Osmanskog carstva. Turski govore I milioni turskih emigranata u Evropskoj uniji. Do 1928, turski jezik je pisan modifikovanom verzijom arapskog pisma. Od 1928. koristi se latinski alphabet. Turski jezik se uglavnom govori u Turskoj i među manjinama u 35 drugih država, posebno na teritorijama koje su nekada bile deo Osmanskog carstva, kao što je: Bugarska, Rumunija, Srbija (najviše na Kosovu i Metohiji), Makedonija, Sirija, Grčka (Posebno Zapadna Trakija) i Izrael (turski Jevreji).

Preko dva miliona ljudi govori turski jezik u Nemačkoj, a postoji prilično veliki broj turskih zajednica u Austriji, Belgiji, Francuskoj, Holandiji, Švajcarskoj I Velikoj Britaniji.Turski jezik je zvaničan jezik Turske, kao i jedan od zvaničnih jezika na Kipru. Takođe, ima zvaničan (mada ne primaran) status u nekoliko opština Makedonije, u zavisnosti od koncentracije i broja ljudi koji govore turskim jezikom. U Turskoj, organ koji reguliše gramatiku i normu turskog jezika je: “Turska jezička asocijacija” (Türk Dil Kurumu – TDK) koju je osnovao Mustava Kemal Ataturk 1932. godine pod imenom Türk Dili. Novi turski alfabet je zvanično ustanovila TDK 1928. godine, a ona je i oblikovala turski jezik koji se koristi danas. TDK je postala nezavisna organizacija 1951. godine, kada je prestalo da važi pravilo da ga mora nadgleda Ministarstvo prosvete. Ovaj status TDK je trajao do avgusta 1983. godine, kada je TDK opet povezan sa vlašću posle vojnog prevrata 1980 godine.

DIJALEKTI

Glavni dijelakti turskog jezika su:

  • Rumelice (govore ga muhadžiri iz Rumelije) Uključuje neobične dijalekte dinler i adakale,
  • Kıbrıs (govori se na Kipru),
  • Edirne (govori se u Jedrenu),
  • Doğu (govori se u istočnoj Turskoj),
  • Karadeniz (govori se u regionu istočnog Crnog Mora),
  • Ege (govori se u Egejskom regionu) ima produžetak do Antalije,
  • Güneydoğu (govore se na jugu),
  • Orta Anadolu (govori se u regionu središnje Anatolije),
  • Kastamonu (govori se u Kastamonu i okruženju),
  • Karamanlıca (govori se u Grčkoj, gde se zove Kαραμανλήδικα).

Turski jezik je aglutinativni i obiluje sufiksima, ali praktično nema prefikse. Sufiksi služe za tvorbu reči kao i da označe gramatičku funkciju.U turskom jeziku postoji „harmonija samoglasnika“, što je princip po kojem turske reči imaju isključivo zadnje samoglasnike (-{a, i, o, u}-) ili samo prednje (-{e, i, ö, ü}-).